Παρακαλώ συνδεθείτε ή εγγραφείτε κάνοντας κλικ εδώ... Η εγγραφή είναι εντελώς δωρεάν και επιτρέπει την καλύτερη παρακολούθηση του φόρουμ

Μωράκια

 
Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.


Αποστολέας Θέμα: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...  (Αναγνώστηκε 4504 φορές)

Αποσυνδεδεμένος stella

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 0
Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« στις: 19 Ιουλ 2008, 10:15 »
Ηθελα να σαs εξομολογηθω μια ιστορια μου.Ειμασταν β γυμνασιου οταν γνωρισα την Κ,απο τοτε γιναμε αχωριστεs.Περασαμε παρα πολλα μαζι λυπεs,χαρεs,απογοητευσηs κ.α.Την αγαπουσα παρα πολυ και  την θεωρουσα αδερφη μου,τιs τα ελεγα ολα και εκεινη το ιδιο.Tο 1997 αρραβωνιαστηκε και τιs πρωτινα εγω να γινω κουμπαρα,ειπε θα το συζητησει και θα μου πει.Μου ειπε τελεικα οτι θα κανανε κλειστο αρραβωνα και οτι θα τουs αρραβωνιαζε η αδερφη τηs και στον γαμο βλεπαμε.Μετα απο μερικα χρονια(οταν κοντευε ο γαμοs)το ξανασυζητησαμε και μου ειπε να τουs παντρεψω.Xαρηκα παρα πολυ γιατι ηταν σαν να παντρευα αδερφη μου.Nα σημειωσω εδω οτι αυτο το διαστημα απο αρραβωνα μεχρι και τον γαμο δεν ειχε σχεσειs με τουs γονειs τηs και τιs συμπαρασταθηκα οσο κανεναs.Στον γαμο τηs σαν κουμπαρα δεν τιs χαλασα χατιρι σε τιποτα(παρολο που δεν ημουνα οικονομικα στα καλυτερα μου).Στον γαμο ολα πολυ καλα και η Κ και ο Β.Ακριβωs μετα 1 χρονο με περνει τηλεφωνο κλεγονταs και μου λεει οτι ειναι εγκυοs(το ειπε πρωτα σε εμενα και μετα στον αντρα τη)εκλεγε,τηs ειπα χαζη εισαι ειναι οτι καλυτερο.Tελοσπαντων περασε καιροs και τσουπ γεννηθηκε και η μικρη.Oλα καλα.Tον ιανουαριο του 2003 θα γινοταν ο γαμοs μου και τον δεκεμβριο 6 ηταν η γιορτη του Nικου.Tουs περειμενα να ερθουν(με μεγαλη χαρα,πρωτη φορα η βαφτηστικια στο σπιτι)οταν ηρθαν ηταν μεs στα μουτρα,η Κ με πηρε μεσα στη κρεββατοκακαρα και μου πεταει την βομπα.Ξερειs Στελλα ε!δεν θα βαφτησειs εσυ την μικρη (εμεινα με το στομα ανοιχτο,γιατι μεχρι τοτε λεγαμε το αντιθετο και αυτο συζητουσαμε)την ρωταω γιατι και μου λεει θελουμε να κανουμε και αλλουs κουμπαρουs,τιs λεω γιατι δεν μου το ειπε απο την αρχη και μου τα μασουσε,τηs ειπα οτι το πρωτο παιδι τι δικαιουμε(γιατι ξαναλεω ειχαμε πολυ καλεs σχεσειs)και μου λεει αυτα ειναι ξεπερασμενα.Tελοσπαντον απο τοτε και μεχρι σημερα δεν ξαναμιλησαμε αλλα κοριτσια οταν την βλεπω η καρδια μου χτυπαει τοσο γρηγορα και θελω τοσο πολυ να την αγκαλιασω αλλα....Τωρα βεβαια εχουν περασει και χρονια αλλα εσειs τι θα κανατε? 
« Τελευταία τροποποίηση: 19 Ιουλ 2008, 13:22 Aπό stella »
O ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ...ΘΗΛΑΣΤΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ....

Αποσυνδεδεμένος Alda

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 55
  • Οι άντρες της ζωής μου....ο κόσμος μου όλος!!!
    • Loved
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #1 στις: 19 Ιουλ 2008, 10:32 »
Κοίτα θεωρώ ότι σίγουρα το σωστό ήταν να σου πει από την αρχή ...για να μην σου πω από τότε που τους πάντρεψες ότι αν έρθει παιδί δεν θα θέλουν να το βαφτίσεις εσύ αλλά κάποιος άλλος προκειμένου να <<πλατυνουν>> τις κοινωνικές τους σχέσεις και με τον υπόλοιπο κόσμο....Είναι αυτό που λένε οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους....Σίγουρα δεν φέρθηκε καλά...και σίγουρα με πείραξε λιγάκι το ότι είσασταν τόσα χρόνια τόσο κολλητές φίλες και όμως σε απέκλεισε από τον αρραβώνα της...Όσο κλειστός και αν είναι ένας αρραβώνας θεωρώ ότι πάντα υπάρχει χώρος για ένα ακόμα άτομο ιδιαίτερα όταν αυτό είναι η κολλητή σου...Τώρα τι να σου πω....αν δεν έχει προκύψει και κάτι άλλο εχτός από αυτά...(που οκ το δέχομαι δεν είναι και λίγα αν τα βάλεις το ένα δίπλα στο άλλο...)...δεν ξέρω αν αξίζει αυτή η φιλία τόσων χρόνων να χαθεί έτσι.....Ας σκεφτούμε και το άλλο ενδεχόμενο....του να είχε πχ γκρίνια από τον άντρα της και να ήρθε σε δύσκολη θέση....Δεν ξέρω τι να πω....Και εγώ στεναχωρήθηκα.....γιατί όταν παντρεύτηκε η κολλητή μου , μου πρότεινε να την στεφανώσω όμως δεκαπέντε μέρες πριν είχα κλείσει από καιρό να βαφτίσω ένα κοριτσάκι....(που τελικά μου φέρθηκαν πολύ άσχημα....).....και έτσι δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να τα κάνω και τα δύο...Τώρα κανονίζουμε πότε θα κάνει το δεύτερο παιδάκι για να της το βαφτίσουμε εμείς.....και ανυπομονώ για αυτό......γιατί είναι έτσι όπως το λες...δεν είναι απλά φίλη μου είναι αδερφή μου εδώ και 16 χρόνια............τι να σου πω....αν έχεις τα περιθώρια κάνε μια προσπάθεια να την προσεγγίσεις.....Εκείνη δεν έχει κάνει καμμία κίνηση όλο αυτό το διάστημα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;



Αποσυνδεδεμένος stella

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 0
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #2 στις: 19 Ιουλ 2008, 10:59 »
Παράθεση
του να είχε πχ γκρίνια από τον άντρα της και να ήρθε σε δύσκολη θέση.

Aυτο να το δεχτω και φυσικα να τηs ελεγα κιολαs να μην μαλωσει με τον αντρα τηs προκειμενου να γινω εγω νονα(γιατι η κουμπαροι ειναι για να ενονουν το ζυγαρι και οχι να το χωριζουν)αλλα το θεμα ειναι οτι μου ειπε οτι μαζι το συμφωνησαν.Και πεs οτι δεν ηθελε να προδοσει τον αντρα τηs ετσι να ερθει και να μου πει κοιτα φιλιεναδα ετσι και ετσι και εγω θα τηs ελεγα και μπραβω και δεν θα χαλουσαμε τοσα χρονια φιλιαs.

Παράθεση
Εκείνη δεν έχει κάνει καμμία κίνηση όλο αυτό το διάστημα

Οταν γεννησα μου εστειλε μυνημα χωριs να λεει το ονομα και εγω δεν καταλαβα το σκεφτηκα μετα απο μερεs οτι πιθανον να ειναι αυτη.Kαι μια φορα στην αγορα οταν ο Hλιαs ηταν 5 μηνων και καναμε βολτα μου περασε απο διπλα μου και μου ψυθιρισε να σου ζησει ο μικροs.Eγω πριν εναν χρονο που καναμε του μικρου τα γενεθλια,η αδερφη τηs δουλευε σε εκεινον τον παιδοτοπο και τηs εστειλα χαιρετησματα και μια φορα στο ζαχαροπλαστειο που δουλευει πηγα και την ρωτησα απλωs τι κανει.
O ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ...ΘΗΛΑΣΤΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ....

Αποσυνδεδεμένος zouzou_moo

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 0
  • Τα χαμογελάκια σας,όλη μου η ζωή...
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #3 στις: 19 Ιουλ 2008, 13:36 »
Μπορώ να καταλάβω πως νοιώθεις κοπέλα μου.Από τη στιγμή όμως που δε σου φέρθηκε όπως άξιζες και όπως έπρεπε,το βάρος πέφτει όλο πάνω της.
Εμάς μας πάντρεψαν(με πολιτικό γάμο) ένα ζευγάρι(πρώην συνάδελφος του Κ και η τότε αρραβωνιστικιά του).Ο γάμος έγινε τον Σεπτέμβριο του 2006.Λίγες μέρες μετά(11 Οκτωμβρίου) είχα γενέθλια και θεώρησα σωστό και πρέπον να τους βγάλουμε για φαγητό(αν και έγκυος με τη κοιλιά τούρλα εγώ!).Μετά που λέτε παιδάκια εξαφανίστηκαν!Πήρα τηλ την κουμπάρα στη γιορτή της (8 Νοεμβρίου) να ευχηθώ.Ούτε καν μας κάλεσε.Το προσπέρασα.17 Νοέμβριου μπήκα στο νοσοκομείο για ένα πρόβλημα που είχα με την εγκυμοσύνη.Έτυχε ο Κ να συναντήσει κάπου έξω τον κουμπάρο και του το είπε κι εκείνος είπε ότι σίγουρα θα περάσουν να με δούνε....Τίποτα...Ξαναμπαίνω 6 Ιανουαρίου μέσα...στέλνει μήνυμα ο Κ να τους το πεί...Κανένα ενδιαφέρον.Του είπαν μόνο να τους πούμε όταν γεννήσω.Στις 12 βγαίνω,στις 15 ξαναμπαίνω για να γεννήσω...Τους παίρνει τηλ ο Κ πάλι.Θα έρθουμε οπωσδήποτε λένε...Ξέρετε πότε παρουσιάστηκαν?Τον Μάρτιο για 1 ώρα ήρθαν από το σπίτι απροειδοποίητα...και αφού μέχρι τότε τους είχαμε καλέσει πάνω από 5-6 φορές....Και το ωραίο της υπόθεσης ήταν όταν ξαναεξαφανίστηκαν και μια ωραία πρωία που ετοιμαζα το μωρό για να  πάμε στον γιατρό,πρέπει να ήταν Ιούνιος :Confused2: χτυπάει το κουδουνι...Ποιός είναι λέω?Ο Κ μου λέει!Ποιός Κ τον ρωτάω?Ο κουμπάρος λέει!Πήγα να τον ρωτησω ποιος κουμπάρος αλλά λέω αστα αυτά τωρα Στελλίτσα!Μικροπρέπειες!
Ανοίγω που λέτε και ακόμα δεν πρόλαβε να μπει μεσα τί μου λέει?Οεο?"Τί κάνει η βαφτηστήρα μου???" "Η ποιά του λέω?"...
Και το θέμα ήταν ότι νευρίασε όταν του είπα ότι 2 μέρες πριν η μάνα μου πρότεινε να την βαφτισει η ξαδελφη μου(αλλη περιπτωση και αυτη)...Και στη τελική υποχρεώθηκα να την βαφτίσει η ξαδέλφη μου γιατί η έξυπνη μανουλα μου χωρις να μας ρωτησει την πεταξε την εξυπναδα της!
Μετα προσπάθησα να βρω μια μέση λύση.Μήπως γινόταν να την βαφτισουν μαζι.Ο κουμπάρος στράβωσε,αλλά στο τέλος το ΄δεχτηκε...Η ξαδέλφη μου δεν ήθελε...αλλά επειδή έιναι σόι είπα να μη της χαλάσω το χατήρι....
Ο κουμπάρος περιττό να σας πω ότι ούτε στη βάφτιση ήρθε,ούτε ποτε επικοινώνησε μαζι μας.Εμαθα μαλιστα ότι εμεινε η αρραβωνιαστικια του εγκυος και παντρευτηκαν...απο αλλου βεβαια!
« Τελευταία τροποποίηση: 19 Ιουλ 2008, 14:42 Aπό Stellitsa »



Αποσυνδεδεμένος Ειρήνη

  • Μωράκια Moderator
  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 32
    • Blank
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #4 στις: 20 Ιουλ 2008, 01:30 »
Υπόθεση 1η:Φίλες κολλητές από 5η δημοτικού. Το 97 είπε να μην είμαστε πια φίλες. Ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς το γιατί αν και υποψιάζομαι. Προσπάθησα να τα βρούμε όμως ήμουν διακοπές και σε καμιά δεκαριά μέρες επέστρεφα στην Αυστραλία. Αυτή η υπόθεση με πληγώνει. 11 χρόνια μετά και όταν βρίσκω κάποιο μπρελόκ, καμιά καρτούλα που μου έχει χαρίσει δεν ξέρω να τα κρατήσω ή να τα πετάξω. Εκείνη δεν προσπάθησε να επικοινωήσει μαζί μου. Με πονάει ακόμα.

Υπόθεση 2η: αυτή τη φορά σίγουρα δεν έφταιγα. Πληγώθηκα πολύ γιατί μου είπε η καλύτερη μου φίλη από το πανεπιστήμιο, η κουμπάρα μου, η νονά του παιδιού μου κάποια πράγματα για το παιδί μου που με πλήγωσαν πολύ. Ελεγα να σκεφτώ και ο καιρός πέρασε. Εκανα μια κίνηση καλώντας την στα γενέθλια του παιδιού. Δεν ήρθαν. Τελικά έστειλα ένα εμαιλ απ' αυτά που στέλνεις για τη φιλία κτλ. Απάντησε. ΑΡχίσαμε να μιλάμε μέσω ίνετερνετ και μετά από το τηλέφωνο. Τα ξαναβρήκαμε. Μιλάμε τουλάχιστον 1 φορά την εβδομάδα και βλεπόμαστε 1 φορά το μήνα. Ο λόγος ίσως που τα ξαναβρήκαμε είναι γιατί εγώ δεν κρατάω κακία ποτέ και επειδή μεγάλωσε λίγο η κόρη της και κατάλαβε πως τα παιδιά δεν είναι ρομποτάκια.

Τώρα στην περίπτωσή σου δεν ξέρω. Ξέρω πληγώνει η συμπεριφορά αλλά ξέρω και τον πόνο να χάσεις το φίλο σου. Εγώ θα έκανα μια προσπάθεια ακόμα, ξέρω πως έπρεπε να ενεργήσει η ίδια.



Αποσυνδεδεμένος LITSA

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 5
  • Το ευχαριστώ ειναι λίγο.....
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #5 στις: 21 Ιουλ 2008, 08:45 »
Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω έρχομαι και ανατωτιέμαι: Για ποιους μετράει η φιλία πλέον? Τελικά πρέπει να έχει μέινει μόνο μια μικρή μερίδα ανθρώπων που συνεχίζουν να πιστέυουν στη φιλία.Εγώ προσωπικά έχω φάει πολλά χαστούκια από φιλίες από αρκετά νεαρή ηλικία.Με τα χρόνια έχω γίνει πιο σκληρή και δε δίνω πολλά περιθώρια να με πληγώσουν αλλά ο άνθρωπος δεν αλλάζει.Το να σε προδίδει ένας φίλος είναι σαν ένας χωρισμός.Πονάει πολύ και σε καταλαβαίνω πολύ καλά Στέλλα μου.Η κουμπάρα που με πάντρεψε πριν ενάμιση χρόνο ήταν φίλη μου τη τελευταία 5ετία.Πολύ καλή φίλη, πάντα κοντά η μία στην άλλη και όταν γνώρισα τον άντρα μου, ήταν αυτή που μου πρότεινε να μας παντρέψει.Ο άντρας μου δεν ήταν πολύ θετικός σε κάτι τέτοιο αλλά εγώ πείσμα τρελό.Η κατάληξη? Εχω να τη δω από εκείνη τη μέρα του γάμου.Εξαφανίστηκε στη κυριολεξία.Να τη παίρνω τηλ συνεχώς και όταν κατάφερα να μιλήσω μαζί της και να τη παρακαλέσω να μου πει αν άθελα μου έκανα κάτι που τη στεναχώρησε και αν όντως έγινε κάτι να της ζητήσω και συγνώμη, μου έλεγε θα τα πούμε κάποια στιγμή από κοντα΄.Το κοντά μέχρι σήμερα δεν έχει έρθει.Πλέον δε το ψάχνω γιατί αν πραγματικά με αγαπούσε θα ερχόταν κάτι να μου πει ή θα προσπαθούσε όπως έκανα εγώ. Πίστεύω ότι θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και η αλήθεια θα αποκαλυφθεί όπως επίσεις το πιστεύω και στη δικιά σου περίπτωση.Υπάρχει αγάπη μεταξύ σας αλλά την έχει πλακώσει ο εγωισμός.Η καθεμία τα βλέπει με τα δικά της μάτια και από τη δική της σκοπιά δίνει δίκιο στον εαυτό της, και αν αποφασίσεις να δώσεις μια ευκαιρία ακόμη στη φιλία να ξέρεις ότι τίποτα δεν θα είναι όπως πριν γιατί η καρδιά σου έχει πληγωθεί, παρόλαυτά πιστέυω πως αξίζει..... 
ConnectedMoms.com Ticker" border="0

Αποσυνδεδεμένος Alda

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 55
  • Οι άντρες της ζωής μου....ο κόσμος μου όλος!!!
    • Loved
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #6 στις: 21 Ιουλ 2008, 10:31 »
Και εγώ Λίτσα μου θεωρώ ότι κάποιες φιλίες όσα σκαμπανεβάσματα και αν περάσουν αξίζει να <<πολεμήσεις>> για να τις κρατήσεις..Από την άλλη όμως έρχονται και στιγμές που κουράζεσαι να είσαι πάντα εσύ αυτή που κάνει κινήσεις και προσπαθεί και δεν βρίσκει καμμία ανταπόκριση από την άλλη πλευρά....Σίγουρα είμαστε άνθρωποι και με την πάροδο του χρόνου, αλλάζουν οι ζωές μας, αλλάζουν οι υποχρεώσεις μας όμως αν θέλουμε πάντα υπάρχει χρόνος για ανθρώπους που στο παρελθόν είχαμε περάσει πράγματα,καταστάσεις, συναισθήματα μαζί...Δεν μπορώ να το δεχτώ....<<ότι τρέχω σαν τρελλή και δεν μου μένει καθόλου χρόνος για τίποτα...>>........Ίσως το έχω ξαναπεί...ότι κάποτε είμασταν μια αχώριστη παρέα 5 κοριτσιών.........Τελειώνοντας το σχολείο ήμουν αυτή που έφυγα από την πόλη που μέναμε..ήμουν η μόνη από την παρέα που δούλευα...και όμως ήμουν και η μόνη που έπαιρνα τηλέφωνα...κατέβαινα στα μέρη τους για να συναντηθούμε.....πάντα εγώ...ώς που κάποια στιγμή κουράστηκα να κάνω κινήσεις μόνο εγώ και να θεωρώ σημαντική την παρέα μας μόνο εγώ....και έτσι έκοψα.....και έτσι χαθήκαμε.....Και κράτησα επαφή από τότε μέχρι και σήμερα μόνο με την κολλητή μου που αν και μένουμε κάποια χιλιόμετρα μακρυά...θα μιλήσουμε στάνταρ μια φορά την μέρα στο τηλέφωνο και θα βρεθούμε μια φορά την εβδομάδα...και που περιμένω πως και πως να κάνει το δεύτερο νινί για να το βαφτίσουμε εμείς μιας και δεν κατάφερα να το κάνω αυτό στο πρώτο......Όσο για να δημιουργήσουμε φιλίες σε αυτή την ηλικία;;;;;;;;Το θεωρώ λίγο πιο δύσκολο γιατί δεν έχουν την ανιδιοτέλεια και την αγνότητα που είχαν όταν είμασταν σε μικρή ηλικία.......Τώρα υπάρχουν νέες παρέες...ζευγάρια κλπ....αλλά περισσότερο τους θεωρώ γνωστούς.....και παρέα με την οποία περνάμε καλά και γελάμε....χωρίς όμως ιδιαίτερο βάθος και νόημα.............Τελικά πολύ δύσκολο πράγμα η φιλία...



Αποσυνδεδεμένος LITSA

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 5
  • Το ευχαριστώ ειναι λίγο.....
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #7 στις: 21 Ιουλ 2008, 11:08 »
Εχεις δίκιο Ελενίτσα...δύσκολο πράγμα η φιλία...αλλά δυστυχώς είμαι ρομαντική και πιστεύω ακόμα ότι υπάρχουν άνθρωποι.Συνήθως διαψευδομαι πανηγυρικά αλλά δε βαριέσαι..παλία μου τέχνη κόσκινο!!!! :laugh: :laugh: :laugh:
ConnectedMoms.com Ticker" border="0

Αποσυνδεδεμένος stella

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 0
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #8 στις: 21 Ιουλ 2008, 11:15 »
Παράθεση
Τελικά πολύ δύσκολο πράγμα η φιλία...
Παράθεση

ΔΥΣΚΟΛΟ.ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ.ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΠΑΘΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΟΥΝΕΡΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΜΠΑΡΑ  :yikes: :yikes: :yikes: :yikes: :yikes: :yikes: :yikes: ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΑΛΛΗ  ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΟΛΛΗΤΗ.ΤΑ ΕΔΩΣΑ ΟΛΑ(ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΒΑΝΔΗ)ΑΛΛΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Α Π Ο Γ Ο Η Τ Ε Υ Τ Η Κ Α  ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.
O ΘΗΛΑΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ...ΘΗΛΑΣΤΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ....

Αποσυνδεδεμένος zouzou_moo

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 0
  • Τα χαμογελάκια σας,όλη μου η ζωή...
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #9 στις: 21 Ιουλ 2008, 11:24 »
Και εγώ την έχω πατήσει πολλές φορές από φίλες.Τα έδινα όλα και μάλλον αυτό ήταν το λάθος μου.Αλλά ποτέ δε χάνω τις ελπίδες μου! ;)



Αποσυνδεδεμένος Alda

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 55
  • Οι άντρες της ζωής μου....ο κόσμος μου όλος!!!
    • Loved
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #10 στις: 21 Ιουλ 2008, 20:04 »
Εχεις δίκιο Ελενίτσα...δύσκολο πράγμα η φιλία...αλλά δυστυχώς είμαι ρομαντική και πιστεύω ακόμα ότι υπάρχουν άνθρωποι.Συνήθως διαψευδομαι πανηγυρικά αλλά δε βαριέσαι..παλία μου τέχνη κόσκινο!!!! :laugh: :laugh: :laugh:

Το ξέρω Λιτσάκι μου...Έτσι ήμουν και είμαι και εγώ δυστυχώς...Ωστόσο προσπαθώ να προσθέσω μέσα στον ρομαντισμό αυτό πια και μια δόση καχυποψίας...γιατί όταν έχεις φάει απανωτά χαστούκια στο ένα μάγουλο έχεις γυρίσει και το άλλο και στο έχουν κοκκινήσει και αυτο...έ κάποια στιγμή απογοητεύεσαι τόσο πολύ από ανθρώπους και συμπεριφορές που μπαίνεις στην διαδικασία να <<ψάχνεις>> τους ανθρώπους που είναι γύρω σου λίγο πιο βαθειά από ότι συνήθιζες....γιατί προτιμώ να απογοητευτώ πλέον όταν θα είναι αρχή παρά όταν θα έχω δώσει και την ψυχή μου και θα την ποδοπατήσουν για ακόμα μια φορά....Εντωμεταξύ την συζήτηση αυτή περί φιλίας και γενικότερα των ανθρωπίνων σχέσεων την κάναμε κάποια στιγμή τηλεφωνικά σήμερα με τον άντρα μου και για άλλη μια φορά καταλήξαμε στο συμπέρασμα πόσο πολυ έχουν αλλάξει οι καταστάσεις και οι άνθρωποι και πόσο ειλικρινά είναι τα συναισθήματα πλέον που αισθάνεται ο ένας για τον άλλον και πόσο εύκολα πολλοί άνθρωποι κάνουν πράγματα και τελικά αποδεικνύεται ότι το μοναδικο τους κίνητρο είναι το συμφέρον.........αλλά μέχρι να το πάρεις εσύ χαμπάρι...την έχεις πατήσει και έχεις πει και ευχαριστώ.....τέλος πάντων...Ας είμαστε καλά και ότι αξίζει να κρατηθεί θα κρατηθεί όσα χρόνια και αν περάσουν....ότι σβήσει...πάει να πει ίσως και ότι δεν άξιζε ποτέ.......



Αποσυνδεδεμένος happy ducky

  • Πολύγραφος Δημιουργός
  • ****
  • Ωραία τα λες! 0
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #11 στις: 13 Σεπ 2008, 19:05 »
παντως εγω δεν θα χαλουσα την φιλια γι ' αυτον τον λογο.........θα στεναχωριομουν αλλα θα της εδινα αλλη μια ευκαιρια απο την στιγμη που θα ειχαμε περασει τοσα μαζι.....

Αποσυνδεδεμένος Ντόρις

  • Μωράκια Administrator
  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 68
  • Μες στα δύσκολα, εσύ να με κρατάς...
    • Full
    • Μωράκια
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #12 στις: 15 Σεπ 2008, 07:42 »
Φίλοι υπάρχουν αλλά είναι σπάνιοι!!!
Απογοητεύτηκα,κάνω πάρα πολύ εύκολα γνωριμίες αλλά όχι φίλους.Ε,ακόμη και τώρα στα 34 μου κάνω φίλους και φίλες.Τους τελευταίους μήνες απέκτησα ένα φίλο ,ενώ έχω μια φίλη επιπλέον τα τελευταία 6 χρόνια.
Δείξτε εμπιστοσύνη σε άτομα που βλέπετε ότι το αξίζουν και δεχτείτε τα όπως είναι αν πιστεύετε ότι θέλετε να τα έχετε κοντά σας. ;) ;D
Τολμήστε το.Τι αξίζει η ζωή αν φοβόμαστε και δεν τολμάμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε; ;) ;D ;D ;D


Κάθε μέρα γίνε αυτό που πραγματικά ΕΙΣΑΙ!

Αποσυνδεδεμένος mamamaria

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 56
    • Blank
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #13 στις: 16 Σεπ 2008, 11:05 »
Εγώ κορίτσια τι να πω που ΞΑΦΝΙΚΑ η καλύτερη φίλη μου (και για πολλά χρόνια κολλητή μου) που είχε βαφτίσει τη μεγάλη μου την κόρη, και ήμασταν αυτοκόλλητες -όχι επιπόλαια, είχαμε ζήσει πάρα πολλά πράγματα μαζί και είχαμε μοιραστεί τις πιο κρυφές μας σκέψεις και ανησυχίες- σταμάτησε να μου μιλάει΄ και σταμάτησε να παίρνει τηλέφωνο για τη βαφτισιμιά της (όταν ήταν 6 χρονών περίπου);;;;;; Στην αρχή τα απέδωσα όλα σε "φάση κρίσης". Όλοι, λέω, περνάμε τα ζόρια μας και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Εγώ συνέχισα να τηλεφωνώ΄. Ήταν πολύ ψυχρή. Κάποια στιγμή σταμάτησα κι εγώ να κάνω τον κινέζο και τη ρώτησα στα ίσια "τρέχει κάτι;". Τι μου απάντησε ρε παιδιά; "Από μένα όχι, από σένα δεν ξέρω". Άντε να βγάλεις άκρη. Της είπα ότι εγώ αισθάνομαι πάντα το ίδιο και γενικώς της έδωσα να καταλάβει ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει. Το αποκορύφωμα ήταν όταν έφευγα για το εξωτερικό, μήνα Σεπτέμβριο, που την πήρα να της πω "Αντίο", και επειδή το Σεπτέμβριο έχει γιορτή και η βαφτισιμιά της, μου λέει "Μπορείς να πάρεις ένα δώρο στη μικρή και να σου βάλω τα λεφτά στο λογαριασμό σου";;; Παιδιά φρίκαρα. "Το θέμα δεν είναι τα χρήματα" λέω εγώ "Αλλά η σχέση σου με τη μικρή. Εγώ απλώς ήθελα να σε ρωτήσω αν μπορούσες να την δεις πριν φύγουμε γιατί θέλει να σε αποχαιρετίσει" ""Α, είμαι στο Πόρτο Ράφτη, δεν μπορώ". Συγνώμη, ρε παιδιά, αλλά να παρακαλάει το βαφτιστίρι σου που φέυγει και πάει σε ένα άγνωστο μέρος στην τρυφερή ηλικία των 6 χρονων, να σε δει και να σε αποχαιρετίσει και συ να μου λες είσαι σε απόσταση μισής ώρας από την Αθήνα;;;; Παρόλα αυτά, είπα: Μπορώ να την φέρω για λίγο, αν έχεις χρόνο". Απάντηση: Δεν πειράζει τα λέμε όταν γυρίσετε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Παιδιά το πόσα προβλήματα μου δημιούργησε στο παιδί αυτό δεν φαντάζεστε. Ήταν πολύ δεμένη με τη νονά της και ξαφνικά η άλλη Δεν σε είδα δεν σε ξέρω... Και να πεις ότι έγινε κάτι; Και αν έγινε κάτι που δεν ξέρω γιατί δεν μου το λέει να το λύσουμε; Έτσι κάνουν οι φίλοι;;;

Και όμως ένα χρόνο μετά αποφάσισα και ξαναπήρα τηλέφωνο. Το ΄σηκωσε και έκανε ότι δεν άκουγε! Και μετά ξαναπαίρνω και το σηκώνει η αδελφή της που μου είπε να μην ξαναπάρω!!!!

Κάθεστε ακόμη στην καρέκλα;;;;

Εσείς τι καταλαβαίνετε από αυτή τη συμπεριφορά; Εγώ παρότι έχουν περάσει πλέον αρκετά χρόνια, ακόμη πληγώνομαι όταν το σκέφτομαι. Πιο πολύ με πείραξε το ότι δεν μου εξήγησε τίποτα. Και το ότι πληγώθηκε το παιδί μου. Και να φανταστείτε πως έκανα ολόκληρη μάχη για να μην την βαφτίσει κάποιος από το σόι του άντρα μου (είχαν λυσσάξει τότε). Κι εκείνη τα ήξερε όλα αυτά.

Συμπέρασμα: Εγώ συνεχίζω να πιστεύω στις φιλίες, και συνεχίζω να κάνω φίλους. Όμως ένα κομμάτι μέσα μου πάγωσε για πάντα...

Αποσυνδεδεμένος zouzou_moo

  • Διακεκριμένος Δημιουργός
  • *****
  • Ωραία τα λες! 0
  • Τα χαμογελάκια σας,όλη μου η ζωή...
Απ: Η ΚΟΥΜΠΑΡΑ ΜΟΥ...
« Απάντηση #14 στις: 16 Σεπ 2008, 11:38 »
Mamamaria τί να πω για την περίπτωση της κουμπάρας σου? :dontknow:Δεν ξέρω κούκλα μου,έχω χάσει τα λόγια μου... :yikes:Πάντως είναι πολύ κρίμα για τη μικρή σου. :'(